...Tales from A Sole Vampire...

สิ่งที่มีมี่กลัวมากที่สุดในการใช้ชีวิต  คือ  การที่เราต้องอยู่โดยได้เห็นคนที่เรารักตายไป  และจะไม่ได้เห็นหน้า  ไม่ได้คุยกับพวกเขาอีกต่อไป

ความตายเป็นเรื่องธรรมชาติ  ใครๆก็ต้องตาย  แต่มีมี่เกลียดกฎธรรมชาติข้อนี้ที่สุด  อย่างน้อยก็เมื่อมันเกิดกับคนที่มีมี่รัก

คืนนี้  คนที่มีมี่รักจากมีมี่ไปอีกคนนึงแล้ว  อากงจากไปสวรรค์ตอน 4 โมง 20  ตอนนั้นมีมี่ทำอะไรอยู่น่ะเหรอ  รู้สึกงี่เง่ามากๆ  มีมี่กำลังนอนหลับในคาบปริ๊นมาเก็ต

วันนี้เป็นเหมือนวันธรรมดาทั่วไป  มีมี่ก็มาเรียนตามปกติ  ไม่ได้คิดอะไร  แต่คืนนี้  มันเหมือนใจส่วนนึง  แตกออกมายังไงก็ไม่รู้

ตอนที่นั่งรถเมล์กลับบ้านอยู่  โทรศัพท์ก็เข้ามา  ..อากงไปแล้วนะ.. 

มีมี่กลับมา  อากงจากไปได้ 2 ชั่วโมงแล้ว  ทุกคนใส่ชุดดำ  มีมี่ขึ้นไปหาอากงเป็นครั้งสุดท้าย

อากงหล่อมากเลยล่ะ  ใส่สูท  หวีผม  หลับอย่างดูมีความสุขแล้วก็สงบ  มีมี่เพิ่งเคยจับตัวคนตายเป็นครั้งแรก  ตัวอากงเย็นมากเลย  ..น้ำตาไหล..  พูดกับอากงเป็นครั้งสุดท้าย  มีมี่ขอให้อากงไปสบายนะ  ไม่ต้องทรมานอย่าง 2 เดือนที่ผ่านมาอีก  หน้าอากงดูมีความสุขจริงๆ  ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะคะ  มีมี่จะพยายามทำตัวเป็นเด็กดี  ..เด็กที่พูดคำแรกได้ว่า 'กงๆ' คนนี้  จะตั้งใจเรียน  และพยายามมีความสุขค่ะ! ^-^..

10 ปีที่ผ่านมา  อัมพฤตก็ทำให้อากงทรมาน 

2 เดือนที่ผ่านมา  ไตวายก็ยังตามรบกวนอากง

ตอนนี้อากงไปสบายแล้วนะคะ  ..ตามแสงไปนะคะ  อากง!!!..

อากงจากไปอย่างสงบ  นอนหลับไปอย่างสบาย  ตอนที่ทุกคนไม่ทันได้ตั้งตัว

2 เดือนที่ผ่านมา  มีมี่แอบคิดจริงๆนะ  ว่าที่ทุกคนบอกไว้จะผิด  ที่ว่าอากงจะตายมันต้องไม่เกิดหรอก  เพราะมีมี่อธิษฐานไว้แล้วนี่นา  ตอนคืนวันเกิดปีนี้  มีมี่อธิษฐานไว้แล้ว  ว่าขอให้อากงหายป่วย  แล้วก็ไม่ทรมาน  พอคืนถัดมา  อากงอาการโคม่า  ทุกคนคิดว่าคืนนั้นอากงคงไปแล้วแน่ๆ  แต่อากงก็หายดีขึ้นและได้กลับบ้าน  ตอนนั้นมีมี่คิดจริงๆ  ว่าพรวันเกิดปีนี้  มันเป็นความจริงแล้วนะ  อากงจะอยู่กับมีมี่ไปอีกนานๆๆๆๆๆๆ...

ก่อนปิดฝาโลง  เศร้าจัง  มีมี่จะไม่ได้เห็นหน้าอากงคนนี้ของมีมี่อีกแล้ว  ยังร้องไห้อยู่จนถึงตอนนี้  ตั้งแต่เห็นหน้าอากง  จนปิดฝาโลง  และเดินไปส่งอากงที่วัด  จนแม้ตอนนี้จะเดินกลับมาที่บ้าน  น้ำตามันก็ไหลไม่หยุด  ตาแดง  มาสคาร่าเลอะหมดแล้วด้วย  ฮ่าฮ่าฮ่า..  การจะไม่ได้เจอกับคนที่เรารักอีกตลอดไป  มันเศร้ามากขนาดนี้เลย~  ร้องอย่างที่ไม่คิดว่าตาเราจะสามารถมีน้ำไหลออกมาได้มากขนาดนี้

วันนี้เป็นอะไรที่รู้สึกเศร้าจังเลย  แค่ยืนดูรูปอากงอยู่หน้าโลง  น้ำตามันก็ไหลออกมาไม่ยอมหยุด  มันเหมือนภาพอะไรหลายๆภาพวิ่งวนเข้ามาในหัวอยู่เต็มไปหมด

อย่างน้อย  ก็ดีจังเลยนะ  ที่มีวัดอยู่ตรงข้ามบ้าน  รู้สึกอุ่นใจที่ว่าอากงยังอยู่ใกล้ๆ  ในที่ที่เราคุ้นเคย

พรุ่งนี้ไปเรียน  ตามีมี่คงบวมเป็นฝาขนมครก  ฮ่าฮ่าฮ่า  หรืออาจจะไปร้องไห้โฮน้ำตาแตกที่มหาวิทยาลัยต่อ

...ตอนบ่าย  มีมี่จะรีบกลับมาช่วยงานอากงนะคะ  คืนนี้อากงอยู่ในวัด  ขอให้หลับอย่างสบายนะ...

...มีมี่รักอากงค่ะ ^w^...